วิ่งสาม สิบขา

จำได้แม่งมีอยู่ครั้งหนึ่ง เคยเป็นนักกีฬา(กูโดนบังคับ) ครูพละคนหนึ่ง ซึ่งแม่งสอนทั้งพละทั้งภาษาอังกฤษ แต่สอนไม่เป็นภาษาเลย สักอย่าง เรียกเค้าว่า ครู น ละกัน ครู น จะคัดตัวนักกีฬาไปแข่งในตัวจังหวัด ซึ่งบรรดานักเรียนทั้งหลายเหล่ ดีใจกันจนเนื้อเต้น จะได้ไปเที่ยวห้างในตัวจังหวัด เด็กโรงเรียนบ้านนอกกันงี้ แหละ

วันคัดเลือก

ครู น:เข้าแถวตอนสองแถวเร็วๆๆ (พร้อมท่าตบมือ แป๊ะๆ)

บรรดานักเรียน:ครับ/ค่ะ (น้ำเสียงตื่นเต้น กูเดินช้าๆอย่างเซ็งๆ)

ครู น:วันนี้ครูจะคัดนักกีฬาวิ่งสามสิบขา จะคัดนักเรียนจำนวน 15 คน(30ขา จะให้มียี่สิบคนหรือไง)ตัวสำรองอีก 3 คน เดี๋ยววิ่งจับเวลาแต่ละ คน เอาเรียงเลขที่เลย

บรรดานักเรียน:ครับ/ค่ะ เย้ๆๆ (ดีใจกันทำ เชียะ ไร)

1ชั่วโมง30นาทีผ่านไป....การวิ่งจับเวลาล่วงเลยมาถึงคนสุดท้าย(ไม่ใช่กู กูวิ่งไปแล้ว วิ่งช้าๆด้วย กูได้อยากเป็นนักกีฬา)

ครู น:เขาละ รายชื่อที่จะอ่านต่อไปนี่ให้มายืนเรียงแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่ง นายภาคภูมิ

บรรดานักเรียน:แป๊ะๆ(ตบมือ)ไอ่ภาคภูมิ ยิ้มอย่างมันใจ เอ่อ มึงเก่ง มึงวิ่งเร็ว มึงได้ที่ 1

ครู น: นายเป้ง นายไกรราช นายชาญ นาย บลาๆๆ

รายชื่อเกือบสิบชื่อถูกเรียกพร้อมกันเสียง เฮ้ ดีใจ ของบรรดา ผู้ผ่านเข้ารอบ

ครู น:นายมิน (เชียะ)

ตูเดินออกไปอย่าง งง ด้วยลำดับผู้เข้ารอบที่ สิบสอง ก็กูวิ่งโคตรช้าแล้ว นะ กูไม่ได้อยากเป็นนักกีฬา กูไม่ชอบเหงื่อ มันเหนียวตัวมันเหม็น แล้วทำไม กูเข้ารอบ ว่ะ "ป๊าด!!"เสียงเท้าใครสักคน ที่แม่งมากระทบจะมากระทบตูทำไม??กูยังยืนแถวไม่ถึงนาทีเลย มึงจะเเกล้งกูใช้มั้ย ไอ่เชียะ ภาคภูมิ